Engelse uitspraak voor Nederlandstaligen
In het Engels zegt de spelling weinig over de uitspraak: dezelfde letter klinkt in elk woord anders. Daarom zoeken zoveel mensen de uitspraak van Engelse woorden op. Dat helpt voor één woord, maar wie de klanken leert herkennen die het Nederlands niet heeft, verstaat en spreekt veel beter. Goed uitspreken begint bij goed horen.
Waarom Engels anders klinkt dan het geschreven wordt
De letter a klinkt anders in cat, car, cake en about. Het Engels heeft ongeveer twintig klinkers en tweeklanken voor vijf letters. De uitspraak van een woord opzoeken, of horen in Google Translate, helpt een beetje; de klanken herkennen die steeds terugkomen, helpt veel meer.
In een zin krijgen de belangrijke woorden de klemtoon en worden kleine woorden (a, to, of, and) ingekort. Dat kent het Nederlands ook: ‘de’ en ‘een’ klinken als ‘duh’ en ‘un’. Veel uitspraakproblemen zijn eigenlijk luisterproblemen: je kent het woord, maar je verwachtte het met een andere klank.
De klanken die Nederlandstaligen het vaakst missen
- De th: think en this hebben elk hun eigen klank, geen t of d en geen s of z. Wie ‘tink’ of ‘dis’ zegt, hoort ook thin en tin moeilijker uit elkaar.
- Eindmedeklinkers: in het Nederlands klinkt de d aan het eind als een t (hond, bed). In het Engels niet: bed en bet, dog en dock, has en hiss zijn verschillende woorden. Het verschil zit ook in de lengte van de klinker ervoor.
- De v en de w: very begint met een v met trillende stem, west met een w van ronde lippen, zonder tanden. Het Nederlandse v en w liggen daartussen, waardoor vest en west op elkaar lijken.
- Korte klinkers: bad en bed, man en men, cup en cap. Voor een Nederlands oor klinken ze bijna gelijk, maar het zijn andere woorden.
- De -ed-uitgang: worked klinkt als ‘workt’, played als ‘playd’ en alleen wanted heeft een extra lettergreep. Spreek -ed dus niet uit zoals je het schrijft.
Klemtoon en het fonetisch alfabet
Een verkeerde klemtoon maakt een bekend woord onherkenbaar: PHOtograph, phoTOgraphy, photoGRAphic. Woordenboeken geven de klemtoon aan met een streepje in de fonetische schrijfwijze, zoals /ˈfəʊtəɡrɑːf/. Een handvol tekens kennen (/ə/, /ɪ/, /iː/, /θ/, /ð/, /æ/) is genoeg om zo'n schrijfwijze te lezen.
Maar de klanken leer je niet uit een tabel. Wat helpt, is ze vaak horen in echte zinnen en controleren of je ze goed gehoord hebt.
Uitspraak oefenen met een dictee
In een dictee moet je kiezen welk woord je hoorde, en daarna zie je of je gelijk had. Schreef je bet in plaats van bed, of work in plaats van worked, dan weet je welke klank je moet oefenen.
Luister naar de zin, schrijf hem op, vergelijk, en luister opnieuw naar de plek waar het misging. Zeg de zin daarna hardop na en volg het ritme van de spreker. Een paar minuten per dag is genoeg om deze klanken te leren horen.
Vragen over de Engelse uitspraak
Hoe kan ik de uitspraak van Engelse woorden horen?
Online woordenboeken laten je de uitspraak van losse woorden horen, vaak in Brits en Amerikaans Engels. Om woorden in een zin te herkennen, luister je beter naar natuurlijke zinnen, zoals in de dictees hier, en schrijf je op wat je hoort.
Hoe spreek je de th uit?
Leg het puntje van je tong licht tegen je boventanden en blaas lucht langs je tong. Zonder stem krijg je de klank van think, met stem die van this. Het voelt eerst vreemd, maar je went er snel aan.
Moet ik mijn Nederlandse accent kwijtraken?
Nee. Het doel is dat je zonder moeite verstaan wordt. De th, de eindmedeklinkers en de klemtoon zijn veel belangrijker dan je accent zelf.